Τα πάντα για τους πλειστηριασμούς και τα κόκκινα δάνεια - το πολιτικό θέμα, οι προθεσμίες, οι αγώνες και χρήσιμες συμβουλές

Βρήκαμε στο ιστολόγιο της Επιτροπής Αγώνα Κηφισιάς μια ολοκληρωμένη παρουσίαση του θέματος των πλειστηριασμών και των κόκκινων δανείων, στις διάφορες πλευρές του, και το αναδημοσιεύουμε.

Διαβάστε σήμερα στο πρώτο μέρος:
"Οι αιτίες των κόκκινων δανείων και οι στόχοι της πολιτικής των πλειστηριασμών"



Το πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων


Πάνω από 1,5 εκατομμύριο καθυστερούμενες πάνω από 1 μήνα οφειλές προς τις τράπεζες, 300.000 περίπου δανειολήπτες στεγαστικών δανείων με καθυστέρηση, 700.000 περίπου δανειολήπτες καταναλωτικών δανείων, 500.000 οφειλέτες πιστωτικών καρτών και 100.000 περίπου δανειολήπτες μικρών επιχειρηματικών δανείων.

Τα κόκκινα δάνεια (με καθυστέρηση πάνω από 6 μήνες, σύμφωνα με το μνημονιακό ορισμό για την Ελλάδα[*] προς τις τράπεζες υπολογίζονται σε 109,5 δις. Τα κόκκινα χρέη των νοικοκυριών προς το δημόσιο (ασφαλιστικά ταμεία, εφορίες) και τις ΔΕΚΟ (ΔΕΗ κλπ), υπολογίζονται σε 100 δις. Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, τα κόκκινα δάνεια είναι το 43% του συνόλου των δανείων.

Έτσι για τη σύγκριση, το ΑΕΠ είναι γύρω στα 180 δις, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός του 2016 θα έχει έσοδα 51 δις. Ολόκληρη δε η ιδιωτική ακίνητη περιουσία του Ελληνικού λαού είχε απαξιωθεί σε 500 δις το 2014, από 1 τρις το 2009.  

Για 62.000 ακίνητα, σύμφωνα με στοιχεία τραπεζών, έχουν ήδη εκδοθεί διαταγές πληρωμής και έχουν συνταχθεί κατασχετήριες εκθέσεις!

[*] σύμφωνα με το νόμο που ψηφίστηκε στις 15/12 για την πώληση κόκκινων επιχειρηματικών δανείων στα κερδοσκοπικά funds, η καθυστέρηση για να επιτραπεί η πώληση είναι μόνον 90 ημέρες.

Οι αιτίες των κόκκινων δανείων


Φταίνε οι άνθρωποι μας λένε τα κανάλια της διαπλοκής και η κυβέρνηση εσχάτως, που χρεώθηκαν πάνω από τις δυνάμεις τους. Φταίνε οι μπαταχτσήδες που δεν πληρώνουν μας λένε άλλοι. Η αλήθεια όμως είναι ολοφάνερη. Αυτό που φταίει είναι:
  1. Οι μνημονιακές πολιτικές που ανεβάζοντας σε πρωτοφανή για όλη την υφήλιο ύψη την ανεργία, μειώνοντας δραματικά μισθούς και μεροκάματα όσων ακόμα εργάζονται και τις συντάξεις όσων πρόλαβαν να βγουν σε σύνταξη, ανέτρεψαν κάθε οικογενειακό προγραμματισμό και ακύρωσαν τη δυνατότητα αποπληρωμής των δανείων για τεράστιο τμήμα του πληθυσμού. Απόδειξη πέραν κάθε αμφιβολίας: Μέχρι το 2010 η Ελλάδα είχε ένα από τα μικρότερα ποσοστά ιδιωτικών δανείων στην Ευρώπη! Την εποχή των μνημονίων είναι που φούσκωσαν.
  2. Η κερδοσκοπική και κοντόφθαλμη πολιτική των τραπεζών, που χωρίς περίσκεψη πίεσαν με όλα τα μέσα τους πολίτες να ανοιχτούν με δάνεια όλων των ειδών, ακόμα και μετά το 2007 που ήδη η κρίση υπήρχε, με στόχο τα τεράστια κέρδη που αποκόμισαν την εποχή των παχέων αγελάδων, προωθώντας ταυτόχρονα και επισφαλή προϊόντα (όπως δάνεια σε ελβετικό φράγκο)
  3. Τα θαλασσοδάνεια που υπέγραψαν οι τραπεζίτες με τη διαπλοκή (ιδιοκτήτες ΜΜΕ, κόμματα, γνωστούς απατεώνες - επιχειρηματίες), δανεικά και αγύριστα, όπως γνώριζαν απ’ την αρχή. 
  4. Η τοκογλυφική πολιτική των τραπεζών, με τις τεράστιες διαφορές ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και χορηγήσεων (ιδίως για καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες) και τα παράνομα έξοδα που φόρτωναν αυθαίρετα στους δανειολήπτες, που αύξησαν το χρέος των πολιτών αναντίστοιχα με το αρχικό του δάνειο.
  5. Η κρίση του καπιταλισμού στην πιο κερδοσκοπική του μορφή, που δημιούργησε τις φούσκες παγκοσμίως (με τις φούσκες των στεγαστικών στις ΗΠΑ να σηματοδοτούν την αρχή της κρίσης) ώστε να διατηρήσει τεχνητά το ποσοστό κέρδους του, επέβαλε στα κράτη τη «διάσωση» των τραπεζών όταν οι φούσκες κατέρρευσαν, δημιουργώντας έτσι υπέρογκα δημόσια χρέη, και ακολούθως τα φόρτωσε στην πλάτη των λαών, με ακραία λιτότητα, και με μνημόνια στις χώρες με το πιο μεγάλο πρόβλημα και τις πιο υποτακτικές ηγεσίες.

Οι στόχοι της πολιτικής των πλειστηριασμών


Πλειστηριασμοί είναι το φάρμακο για τα κόκκινα δάνεια σύμφωνα με την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική, του κουαρτέτου και της κυβέρνησης. Γιατί έτσι αποτρέπεται ο ηθικός κίνδυνος μας λένε τα παπαγαλάκια. Τι όμως επιδιώκουν στην πραγματικότητα;
  1. Οι τράπεζες θέλουν να καθαρίσουν τους ισολογισμούς τους από τα προβληματικά δάνεια. Ήδη, οι υποσχέσεις που έχουν πάρει από την κυβέρνηση τα πιο επιθετικά κεφάλαια κερδοσκόπων και απατεώνων, ότι θα τιτλοποιηθούν προβληματικά δάνεια τα οποία και θα αγοράσουν σε εξευτελιστικές τιμές, υλοποιούνται με το νόμο για τα κόκκινα (επιχειρηματικά σε πρώτη φάση) δάνεια. Έπειτα, θα πιέσουν τους δανειολήπτες, με εκβιασμούς νόμιμους και παράνομους (ξέρουν αυτοί), απαιτώντας την πλήρη εξόφλησή τους και αποκομίζοντας τεράστια υπερκέρδη. Ταυτόχρονα θα τα κυκλοφορήσουν στα χρηματιστήρια της υφηλίου, σπάζοντάς τα σε πολλά μικρά τμήματα και συνδυάζοντάς τα με άλλα χρηματιστικά προϊόντα, με στόχο να «κρυφτεί» η επισφάλειά τους και να εξαπατηθεί ο τελικός αγοραστής. Είναι η λογική των πολύπλοκων «δομημένων» ομολόγων, όπου ο τελικός αγοραστής αγνοεί πλήρως τη σύνθεση του προϊόντος που αγόρασε, και που έδωσε στην κρίση, που ούτως ή άλλως υπήρχε, την τεράστια έντασή της.
  2. Οι μαζικοί πλειστηριασμοί σπιτιών σε τιμές εξευτελιστικές, απαξιώνουνακόμα περισσότερο την ακίνητη περιουσία, ώστε αυτή να γίνει βορά του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά και ιδιωτών του κέντρου της Ευρώπης, που μη έχοντας διέξοδο στη χώρα τους λόγω της νεοφιλελεύθερης λιτότητας που επικρατεί παντού, θα εκτονώσουν την πίεση στις κυβερνήσεις τους αγοράζοντας φτηνά σπίτια στην Ελλάδα.
  3. Η αύξηση του ποσοστού των ενοικιαστών ως προς αυτό των ιδιοκτητών. Γιατί ο ενοικιαστής είναι «ευέλικτος» χωροταξικά, και ευκολότερα θα δεχτεί ευέλικτες μορφές εργασίας όπου και με όποιους όρους του προσφερθούν. Στην Ελλάδα, το ποσοστό της ιδιόκτητης κατοικίας είναι πολύ υψηλό σχετικά με τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, γιατί η στέγη αποτέλεσε τη βασική επενδυτική διέξοδο των Ελλήνων. Αυτό τώρα θέλουν να αλλάξει. Το πλήθος των ανθρώπων που θα χάσουν την 1ηκατοικία τους, το θέλουν ανάλογο της μεταπολεμικής (και μετεμφυλιακής) άναρχης μετακίνησης πληθυσμών από την επαρχία στις πόλεις, που αύξησε το (ανειδίκευτο τότε) εργατικό δυναμικό με χαμηλά μεροκάματα, και οδήγησε σε αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Η εσωτερική αυτή μετανάστευση συνδυάστηκε τότε με την εξωτερική, νέα μορφή της οποίας βιώνει και η σημερινή μνημονιακή Ελλάδα, με τη μετανάστευση τεράστιων αριθμών δραστήριων και μορφωμένων (με χρήματα του Ελληνικού λαού) νέων, που τις δυνατότητές τους εκμεταλλεύονται ανέξοδα η Μέρκελ, ο Ολάν και ο Κάμερον. Σύμφωνα με την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, η πολιτική επιδότησης της αγοράς λαϊκής στέγης, είτε μέσω δημοσίων επενδύσεων είτε μέσω τραπεζικού δανεισμού, πρέπει να αντικατασταθεί από πολιτική επιδότησης ενοικίων.
  4. Η προσπάθεια εξυπηρέτησης των δανείων, κρατά τους δανειολήπτες αιχμάλωτους του κράτους, των τραπεζών, των δικαστηρίων και της εργοδοσίας. Ο πολίτης που χρωστά γίνεται ευάλωτος στις μαυρογιαλούρικες υποσχέσεις των μνημονιακών κομμάτων, που ποτέ δεν κρατιούνται, και στις πιέσεις του εργοδότη, προκειμένου να μη χάσει τη δουλειά του και έτσι και το σπίτι του.